†††..."Compilation of Anime"...†††"

!!คำแนะนำ!!

บทความต่อไปนี้มีการสปอยล์เนื้อเรื่องเต็มสูบ

ถ้าผู้ใดไม่อยากเสียอรรถรสจงข้ามบทความนี้ไปซะ!!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

+เรื่อง+: LetterBee,Tegami Bachi

+เรื่องโดย+: Hiroyuki Asada

+แนว+: Fantasy-Adventure  

+เรต+: ทุกเพศทุกวัย

+Production+: Studio Pierrot 

+จำนวนตอน+: 13ตอน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Spoil

ก็อช สุเอด เด็กหนุ่มผู้เป็น “ผึ้งจดหมาย” เขาได้รับมอบหมายงานให้มารับจดหมาย 

ที่เมืองโคซ่าเบลแต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าของเขากลับเป็นบ้านที่ถูกไฟไหม้เผา 

แทบไม่เหลือเค้าเดิมแม้แต่น้อยมีเพียงตู้จดหมายหน้าตาประหลาดพร้อมกับเด็กน้อย 

ที่นอนสลบไม่ได้สติอยู่ข้างๆบนแขนของเขามีใบกำกับที่บ่งบอกว่าเขา  

คือ จดหมายที่ก็อชต้องนำไปส่ง

ในห้วงนิทรา เด็กน้อยได้ฝันถึงแม่เขาไม่สามารถได้ยินเสียงที่แม่ของเขาพูด 

หยดน้ำตาได้หลั่งลงมาอาบแก้มของหญิงสาวเด็กน้อยได้เพียงแต่บอกแม่ว่า  

“อย่าร้องไห้เลยนะครับคุณแม่” แต่ภาพนั้นค่อยๆจางลง ภาพของเด็กผู้หญิง 

ที่นั่งบนเก้าอี้พร้อมกับที่น้ำตาของเธอได้หลั่งลงมาจากนัยน์ตาที่เศร้าหมอง

เด็กน้อยสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อก็อชเห็นเขาจึงรีบแนะนำตัวพร้อมกับดิงโก้ที่ชื่อโรด้า 

“ดิงโก้ หมายถึงคู่หูหรือเพื่อนก็ได้นะครับ แล็ก ซีอิ้ง” เมื่อเด็กน้อยได้ยินชื่อตัวเอง 

ก็ตกใจมาก จึงถามว่าก็อชรู้จักชื่อของเขาได้ยังไงใช่พวกเดียวกับคนที่พาแม่ของเขา

ไปยัง “แสงนั่น” รึเปล่า?

“แสงนั่น”…ก็อชจึงถามแล็กว่าแม่ของเขาถูกพาไปยังอาคาซึกิเหรอ 

แล็กจึงตะโกนบอกให้เอาแม่ของเขาคืนมาก็อชจึงบอกไปว่าเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่ 

แต่อยากให้แล็กพักผ่อนเสียก่อนส่วนชื่อเขาได้รู้มาจากป้ายกำกับที่แขนของแล็ก

ก็อชบอกว่าปกติเขาจะได้รับส่งจดหมายที่เป็นกระดาษแต่นี่เป็นครั้งแรก

ที่เขาได้รับจดหมายที่เป็นมนุษย์เมื่อได้ยินดังนั้นแล็กจึงถามว่าก็อชเป็นใคร 

ก็อชจึงบอกว่าเขาคือ “บี” หรือเรียกอีกชื่อว่า “ผึ้งจดหมาย” คนที่ทำหน้าที่ส่งจดหมาย 

ของแอมเบอร์กราวด์

ผึ้งจดหมายจะทำหน้าที่ส่งจดหมายระหว่างเมือง ไม่ว่าจะเจออุปสรรคอะไร 

ก็ต้องนำจดหมายไปส่งให้แก่ผู้รับให้ได้นี่คืองานอันทรงเกียรติของผึ้งจดหมาย 

ก็อชจึงบอกว่าแล็กคงเข้าใจฐานะของตัวเอง(ฐานะพัสดุ)เขาจึงต้องนำแล็กไปส่ง 

แน่นอนว่าเขาไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องเกี่ยวกับแล็กมันเป็นสิ่งที่เกินหน้าที่ของเขา 

ดังนั้นแล็กไม่จำเป็นที่จะต้องเล่าอะไรให้เขาฟังเพราะ เขาไม่สนใจ(โหดว่ะ)

ก็อชจึงแบกแล็กขึ้นหลังพร้อมบอกรายละเอียดสถานที่ที่ต้องไปส่ง

ซึ่งแล็กถูกส่งไปหาคุณซาบรีน่า แมรี่ณ เมืองแคมเบล เป็นคุณป้าข้างบ้าน 

ที่แล็กคุ้นเคย โดยจดหมายถูกส่งมาจาก“แอนซีอิ้ง” ทำให้แล็กถึงกับตกใจ 

เพราะ นั่นคือชื่อแม่ของเขาเขาไม่เชื่อว่าแม่ของเขาจะทำแบบนี้ 

จึงทุบตีก็อชย่างเจ็บใจพร้อมกับถ้อยคำระบายก็อชจึงบอกให้แล็กหยุดพร้อมกับบอกว่า 

เขาจะไม่สอดรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ดังนั้นขอให้แล็กไปพูดกับคนที่รอเขาจะดีกว่า

หยดน้ำตาของแล็กได้ไหลลงมาอย่างพรั่งพรู“ไม่มีทางที่แม่จะทิ้งผมไปหรอก” 

เมื่อก็อชได้ยินเขาก็ได้ทอดสายตามองไปยังท้องฟ้า 

........... 

เมื่อเดินทางมาได้ระยะหนึ่งก็อชจึงได้ทบทวนเส้นทางอีกครั้ง  

ก็อชไม่เคยเดินทางไปยังแคมเบลมาก่อนเลยไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอนของรัง “แมลงเกาะ”

แล็กจึงถามว่าแมลงเกราะคืออะไรแมลงเกราะเป็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยในความมืด 

นิสัยดุร้ายและอันตรายมากชอบทำร้ายมนุษย์ เพราะ มีปฏิกิริยากับ “หัวใจ” 

แถมยังมีเกราะที่แข็งแรงป้องกันการโจมตีได้เป็นอย่างดี 

แล็กมองขึ้นไปพร้อมเห็นอะไรแปลกๆจึงชี้นิ้วถาม“เหมือนเจ้านั่นรึเปล่า?”

แมลงเกราะโผล่ออกมาแล้วววว!!!!!ก็อชอุ้มแล็กหนีออกมา โรด้า คู่หูของก็อช 

จึงออกไปล่อแมลงเกราะเป็นการถ่วงเวลาเพื่อที่ก็อชจะได้เล็งการโจมตีไปยัง 

ข้อต่อบริเวณที่เป็นจุดอ่อนของแมลงเกราะ

แล็กบอกให้ก็อชรีบทำอะไรสักอย่าง ก็อชจึงบอกว่านี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของงาน 

ดังนั้นขอให้แล็กอยู่นิ่งๆสักครู่ ไม่อย่างงั้นพลังในการทำลายก็จะลดลง 

เพราะ ปืนที่เขาใช้กำจัดแมลงเกราะ คือปืนกระสุนจิตอาวุธที่ต่อกร 

กับเหล่าแมลงเกราะโดยเฉพาะ

ก็อชจึงรวบรวมสมาธิก่อนยิงกระสุนจิต(คุโรบาริ=เข็มนิลกาล)จนแมลงเกราะสลาย 

กลายเป็นเกร็ดหิมะที่สวยงามหลังจากนั้นพวกเขาจึงหยุดพักผ่อน

แล็กบอกว่าเขาได้ยินเสียงของแมลงเกราะแต่ก็อชได้บอกว่าแมลงเกราะ 

ไม่มีหัวใจและขอให้แล็กกินซุปของตัวเองไปซะอย่าพล่ามมาก

เมื่อแล็กได้ลิ้มรสซุปกระป๋องของโปรดก็อชถึงกับกลั่งน้ำตาลงมา 

ด้วยรสชาติที่ห่วยแตกก็อชจึงบอกให้แล็กหุบปากแล้วก็ยัดๆเข้าไปซะ

แล็กจึงบอกว่า “ดูเด่ะขนาดโรด้ามันยังไม่ชอบเจี๊ยะเลย” 

ก็อชจึงรู้สึกเสียความมั่นใจเล็กน้อยเลยตัดบทว่าอยากนอนพักผ่อนก่อน 

เพราะ พึ่งใช้กระสุนจิตไปแล็กจึงถามเกี่ยวกับปืนกระสุนจิตว่าเป็นยังไง 

ก็อชจึงบอกว่าอาวุธธรรมดาไม่สามารถทำอะไรแมลงเกราะได้เลย 

ดังนั้นพวกผึ้งจดหมายจำเป็นต้องพกอาวุธไว้ต่อกรกับแมลงเกราะ

โดยอาวุธของก็อชคือ ปืนกระสุนจิตโดยกระสุนของเขาจะว่างเปล่าไม่มีอะไร 

เพราะ สิ่งที่จะใช้อัดลงในกระสุนคือ “เศษเสี้ยวของหัวใจ”ที่อยู่ในตัว 

ซึ่งวิธีเดียวที่จะจัดการแมลงเกราะได้คือ การใช้หัวใจทะลวงเข้าไปด้านในของเกราะ

ก็อชถามว่าแล็กว่ารู้จักหินสีดำที่ติดอยู่บนปืนรึเปล่าแล็กตอบว่าไม่รู้จัก 

เขาจึงอธิบายว่าหินสีดำ คือ “อำพันภูติ” เป็นหินที่ทำให้ “หัวใจ” 

แปลงไปเป็นอาวุธได้ซึ่งผึ้งจดหมายแต่ละคนต่างก็มีวิธีใช้ที่ต่างกันไป 

และเมื่อได้ใช้ “หัวใจ” ออกไปมันก็จะหายไปด้วย

แล็กจึงถามว่าสุดท้ายแล้วหัวใจของก็อชก็คงเหมือนแอปเปิ้ลลูกนั่นสินะ

ก็อชจึงตอบว่าไม่เหมือนสักทีเดียวเพราะ หากใช้ “หัวใจ” ลดลงในระดับหนึ่ง 

ก็จะสามารถฟื้นฟูได้ แต่ถ้าหากใช้ “หัวใจ” อัดเข้าไปในกระสุนจนหมดแล้วยิงออกไป 

จะเหลือเพียงร่างกายที่ว่างเปล่าแล้วคนที่ชื่อก็อชสุเอดจะหายไปจากโลกนี้

แล็กจึงถามต่อไปว่าอันพันภูติมีสีแดงรึเปล่าก็อชบอกว่าสีนั้นจะต่างออกไปตาม 

ชนิดของแมลง แต่แล้วเขาก็หยุดพูดพร้อมบอกว่าเขาคงเหนื่อยจริงๆ 

ถึงได้พูดเรื่องแบบนี้ให้คนนอกฟัง จึงขอไปนอนพักผ่อนก่อน

แล็กกำปืนกระสุนจิตไว้แน่นถ้าหากเขามีปืนแบบนี้...เขาก็คงจะปกป้องคุณแม่ได้... 

แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อแล็กได้ใช้ “หัวใจ” บรรจุเข้าไปในกระสุน 

ก็อชจึงบอกให้แล็กรีบปล่อยปืนกระสุนจิตโดยด่วนแต่กระสุนจิตก็ได้ลั่น 

ก็อชจึงบอกให้โรด้าเขาไปแย่งปืนมาให้ได้

.....แต่แล้วกระสุนจิตนั่นได้เฉี่ยวหน้าของก็อชเข้า....

ทำให้เขาได้เห็นเหตุการณ์ในความทรงจำของแล็กซีอิ้ง ว่าเขานั้นอยู่กับแม่มาโดยลำพัง 

“คืนคุณแม่มานะ” ภาพถูกตัดมาที่แล็กที่กำลังโวยวายใส่ผู้ชายคนหนึ่ง 

ที่กำลังจะพาแม่ของเขาไปที่อาคาสึกิ

“อย่าพาแม่ไปเลยนะ”แล็กพูดพร้อมกับร้องไห้เมื่อค่อยๆเห็นรถม้า 

วิ่งจากเขาไปช้าๆพร้อมกับแม่อันเป็นที่รักของเขาแล็กร้องไห้อย่างเจ็บปวด 

ที่ได้แต่มองดูเหตุการณ์โดยที่ตัวเองไม่สามารถช่วยอะไรแม่ของเขาได้เลย

“คุณแม่ครับ” ก็อชที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้หลั่งน้ำตาลงมา เสียงเห่าของโรด้า 

ทำให้เขาได้สติคืนมาก่อนจะวิ่งไปดูแล็กที่นอนสลบก่อนจะพาแล็กไปพักผ่อนในถ้ำเล็กๆ 

พอเป็นที่กำบังฝนที่กำลังตกอยู่

แล็กตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนเล็กน้อยก็อชจึงบอกให้เขานอนพักผ่อนต่อจะดีกว่า 

แล็กที่จำเหตุการณ์ได้คร่าวๆจึงถามว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นก็อชตอบไปว่า 

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันแต่พลังของอำพันภูติสูงขึ้น ทำให้ปืนกระสุนจิตลั่นออกมา 

เขาจึงได้ใช้กระสุนจิตสำหรับฟื้นฟูหัวใจยิงใส่แล็กหวังว่ามันคงได้ผล

แล็กที่ได้หลับไปแล้วก็อชได้แต่มองก่อนจะยิ้ม “ราตรีสวัสดิ์ครับ แล็ก”

ก็อชหยิบรูปในกระเป๋าขึ้นมาดูเป็นรูปเด็กผู้หญิงผมสีเงินหน้าตายิ้มแย้ม 

“เพราะได้รับผลจากหัวใจของแล็กละมั้ง ถึงได้รู้สึกห่วงขึ้นมา…ซิลเวต”

แต่ผลพวงจากการที่แล็กได้ปล่อย “หัวใจ” มากเกินไป เลยเป็นสิ่งล่อให้

กองทัพแมลงเกราะออกมาก็อชที่รู้สึกได้ถึงแมลงเกราะจึงออกไปกำจัด 

แมลงเกราะพวกนั้นอย่างเลือกไม่ได้เพราะ นี่คืองานของเขาเช่นกัน

แล็กที่หลับอยู่ได้ฝันเห็นความทรงจำของก็อชเขาเห็นก็อชกำลังซื้อซุป 

รสชาติเลวร้ายอยู่กับผู้หญิงที่เป็นผึ้งจดหมายเหมือนกันเธอมีชื่อว่า “อาเรีย ลิงค์” 

โดยเธอออกค่าซุปกระป๋องยอดแย่ให้ก็อชในฐานะที่เขาได้เลื่อนขั้น

อาเรียหลั่งน้ำตาพร้อมบอกว่าเธอคงจะเหงาที่ไม่มีก็อชอยู่ด้วย 

แต่เขาก็พยายามมาตลอด เธอจึงแสดงความยินดีกับเขาอีกครั้ง

เมื่อก็อชกลับมาบ้านเขาได้คุยกับซิลเวตน้องสาวของเขาว่าเขาได้เลื่อนขั้น 

จะได้ย้ายไปอาคาสึกิแต่อาจจะไม่อยู่ด้วยสักพัก ยังไงจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด 

ถ้าเขาเป็นเฮดบีที่อาคาสึกิได้ละก็จะได้เงินมารักษาขาของซิลเวตได้แน่

ซิลเวตได้ออกมาตรงระเบียง ก็อชตามออกมาพร้อมกับเห็นน้ำตาของเธอ 

ทั้งคู่ต่างไม่พูดอะไร ซิลเวตจับมือของพี่ชายก่อนจะกุมมือนั้นไว้ทั้งน้ำตา 

ราวกับไม่อยากให้มือนี้ห่างไปจากเธอ

แล็กได้ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเห็นก็อชที่นอนหลับสนิท 

เกร็ดหิมะร่วงลงมาอย่างไม่ขาดสายแล็กจึงเดินออกมาจากถ้ำก่อนจะเห็นซาก 

แมลงเกราะนับร้อยที่รายล้อมบริเวณนี้ไว้ 

.

.

.

.

.

.

ก็อช

 To Be Continue…

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เขียนเสร็จสดๆร้อนๆไม่นึกว่ามันจะใช้เวลามากขนาดนี้- -

ไงซะก่อนไปคงไม่มีไรทิ้งมากนอกจากลองหาเรื่องมาดูนะครับสนุกมากๆ

หรือจะหามาอ่านก็ได้พิมพ์ออกมา4เล่มแล้วโดยNEDครับ

ไว้มีโอกาสคราวหน้าคงได้รีวิวนะครับ ตอนนี้ไม่ไหวละ จะตายคาคอมแล้้ว 55+

ปล.เปลี่ยนThemeแล้วนะครับกดF5ด้วย ส่วนหัวยังไมได้ทำขี้เกียจมาก- -