†††..."Compilation of Anime"...†††"

!!คำแนะนำ!!

บทความต่อไปนี้มีการสปอยล์เนื้อเรื่องเต็มสูบ

ถ้าผู้ใดไม่อยากเสียอรรถรสจงข้ามบทความนี้ไปซะ!!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Spoilตอนเก่า

สนใจย้อนอ่านตอนเก่า คลิกที่ชื่อตอนได้เลยครับ

LetterBee ตอนที่1 จดหมายและผึ้งจดหมาย

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Spoil

   

เปิดฉากมาทั้งสองกำลังออกเดินทางระหว่างนั้นแล็กได้ถามกอชว่า “เฮดบี” คืออะไร 

กอชตอบว่าเพราะกระสุนจิตเมื่อวานแล็กถึงได้เห็นอะไรบางอย่างเข้าเป็นแน่  

เขาอธิบายต่อไปว่า “เฮดบี” คือ ตำแหน่งสูงสุดที่ผึ้งจดหมายทุกคนใฝ่ฝัน 

แล็กเลยเปรียบเทียบว่าคงจะเหมือนกับหัวหน้าของผึ้งจดหมายสินะ 

ซึ่งกอชบอกว่าจะว่างั้นก็คงได้

   

กอชกล่าวต่อไปว่าปัจจุบันมีคนเดียวที่ถูกขนานนามว่า“เฮดบี”และไม่มีจดหมายอะไร 

ที่เขาส่งไม่ได้ โดยเฮดบีจะส่งจดหมายเฉพาะในเมืองหลวงเท่านั้น 

เขาจึงไม่เคยพบกันเลยสักครั้งเดียว

   

เขาถามว่าแล็กคงไม่ได้เห็นอะไรเข้าอีกหรอกนะแล็กหันมามอง 

ก่อนจะทำหน้ามีเลศนัยแล้วพูดถึงซิลเวตว่าน่ารักจังเลย! อายุเท่าไหร่เหรอ? 

กอชบอกว่าอายุ7ขวบจะว่าไปก็พอๆกับแล็กเลย(นี่หว่า)

   

กอชก็ทำหน้าตกใจราวกับนึกไรได้ “แล็กคงไม่ได้เล็งน้องสาวผมหรอกนะครับ” 

แล็กยังไม่หยุดพูด เลยถามอีกว่ากอชชอบคนที่ชื่ออาเรียล่ะสิ?คบกันอยู่รึเปล่า? 

เคยจูบกันรึยัง? จูบไปรึยัง?กอชถึงกับเอือมพลางบ่นว่าเด็กบ้าอะไรรับมือยากชะมัด

   

“กอช สักวันนายต้องได้เป็นเฮดบีแน่ๆเลย”คำพูดลอยๆออกมาจากปากของแล็ก 

กอชได้ยินถึงกับผงะด้วยความสงสัยว่าทำไมแล็กพูดต่อว่า คุณป้าร้านขนม 

เคยบอกเขาว่า “คนน่ารังเกียจมักจะได้ดี” ทำเอากอชถึงกับตีสีหน้าบอกไม่ถูก

 

      

พวกเขาพักผ่อนอีกครั้งก่อนจะลุยหน้าเดินทางต่อไปทำให้ทั้งคู่ได้เห็นอะไรมากมาย 

โดยเฉพาะแล็กที่ได้ออกมาเปิดหูเปิดตาครั้งแรกอีกทั้งยังทำให้สายสัมพันธ์ 

ระหว่างเขากับกอชที่ใกล้ชิดสนิทกันยิ่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว... 

(นอกบท...มองมาตั้งแต่ในหนังสือแล้วสรุปบนหัวกอชมันคืออะไร??) 

  

“ไม่ไหวแล้วนะ(ว้อย)ไอ้ซุปรสซังกะบ๊วยนี่” แล็กบ่นเมื่อได้ลิ้มรสซุปเห่ย 

ที่กินมาตลอดการเดินทาง กอชบอกให้แล็กอดทนหน่อยแต่แล็กก็ยังโวยวาย 

เขาไม่รู้จะทำไงกับเด็กน้อยสุดท้ายเลยเลือกที่จะล่ามอนสเตอร์แถวนี้มากินซะ

   

“ทำไมถึงไม่ใช้ปืนกระสุนจิตยิงมันละกอช”แล็กถามด้วยความสงสัย 

เมื่อเห็นเป้าหมายอันโอชะวิ่งดุ๊กดิ๊กมาในบริเวณของพวกเขา 

กอชเลยบอกว่าการฝึกร่างกายก็เป็นสิ่งจำเป็นเช่นกันดังนั้นทั้งคู่ต่างช่วยกันจับแต่ว่า

 

    

แห้วครั้งที่หนึ่ง

   

แห้วครั้งที่2  

 

เหยื่อ: แน่จริงจับตูให้ได้เซ่พวกกระจอกเอ๊ย! กี๊ซๆๆๆ!(อันนี้ผมเติมเองนะ ในเรื่องไม่มี)

   

หลังจากที่ทั้งสองต่างไร้ฝีมือในการจับจนต้องกลับมากินซุปย้อมใจอีกครั้ง 

แต่โรด้าคู่หูผู้ซื่อสัตย์ก็ได้จับเหยื่อมาให้ทั้งคู่กินอย่างชื่นอุราและในเมื่อกินจนอิ่มท้อง 

ก็ถึงเวลานอนของแล็กแล้ว

  

แล็กบอกราตรีสวัสดิ์กอชก่อนจะหิ้วผ้าคลุมผืนบางๆไปด้วยกอชมองตาม 

ก่อนจะเอ่ยชวนให้แล็กมานอนด้วยกันเพราะ ที่นี่ค่อนข้างหนาว 

แล้วเขาเองก็ไม่ค่อยถูกกับอากาศหนาวสักเท่าไหร่แล็กที่ได้ยินจึงตอบตกลง 

ด้วยเสียงเบาๆอย่างเขินอาย(ถ้าเถียงสักนิดแล้วค่อยตกลงจะซึนแล้วเนี่ย)

   

ระหว่างนั้นกอชได้ชวนแล็กคุยว่าท้องฟ้ามีดาวเยอะการเดินทางคงไม่มีอุปสรรคแน่นอน 

ถ้ารีบเดินทางพรุ่งนี้เขาคงส่งแล็กไปถึงเมืองแคมเบลแน่ 

“พรุ่งนี้เหรอ?”แล็กถามเสียงอ่อย กอชยิ้มรับก่อนจะบอกว่าใช่ 

แล็กล้มตัวนอนลงส่วนกอชยังชวนแล็กพูดและถามว่ามีใครสักคน 

ที่อยากเขียนจดหมายถึงบ้างรึเปล่าเขาจึงตอบว่าไม่มีหรอก

   

“ถ้างั้นสักวันลองเขียนดูสิครับ” กอชเอ่ยพาให้แล็กสงสัยว่าทำไมต้องเขียน 

ก็แค่จดหมายเท่านั้นเองแต่กอชบอกว่าลองเขียนสักคำสองคำก็ได้ 

เพียงแค่นั้นคนรับจะต้องรู้สึกน้ำตาไหลเมื่อได้อ่านแน่นอน 

“คำสองคำเหรอ” แล็กถาม กอชเลยบอกว่าสำหรับผู้ที่อาศัยกันห่างไกล 

จดหมายก็เปรียบเสมือน “หัวใจ” ของผู้เขียนนั่นเอง

   

ระหว่างที่ทั่งคู่สนทนากันโรด้าได้ส่งเสียงเห่า แล็กมองขึ้นไปข้างบนฟ้าและได้เห็น 

อะไรสักอย่างสีขาวร่วงลงมากอชจึงบอกว่านี่คือเกสรดอกทิปในทะเลทรายขาวโจเซ่ 

แสดงว่าพวกเขาคงใกล้ถึงทางออกจากหุบเขาแล้ว

   

“แสงสว่างนั่นไกลจัง” แล็กมองไปยังแสงสว่างที่ห่างไกลเกินกว่าเขาจะไปได้ 

 “จดหมายอะไรกัน....ถ้านายสามารถส่งจดหมายไปได้ทุกที่ล่ะก็ส่งถึงคุณแม่ฉันสิ!!” 

น้ำตาของแล็กได้ไหลอีกครั้ง ถ้าเขาไปถึงแคมเบลเขาคงไม่ได้เจอกับแม่แล้วแน่ๆ 

แต่แล็กรู้ว่ากอชจะต้องไปทำงานที่อาคาซึกิจึงขอร้องให้กอชพาเขาไปด้วย

   

กอชได้ยินคำพูดของแล็กก่อนจะก้มหน้าลงที่ต้องพูดความจริงกับเขาไปว่า 

หากรัฐบาลไม่อนุญาตให้ผ่านเข้าไปแล้วไม่ว่าจะมาจากไหนก็ไม่สามารถเข้าไปได้ 

และมีน้อยคนที่จะเข้าไปยังที่อาคาสึกิได้แต่แล็กบอกว่าถ้าเป็นกอชล่ะ คงจะเข้าไปได้ใช่มั้ย? 

เขาบอกว่าแล็กคงเห็นอะไรในความทรงจำถึงได้พูดอะไรบ้าๆแบบนั้นออกมา 

แล็กน่ะไม่เข้าใจอะไรเลยและคงไม่มีทางเข้าใจมันได้...

   

“ว่าใบอนุญาตแผ่นนี้หนักอึ้งเพียงใด” กว่าเขาจะรวบรวมคะแนนให้พอต่อการที่ 

จะย้ายครอบครัวไปยังอาคาสึกิได้ซิลเวตต้องอยู่คนเดียวตามลำพังที่ยูซารี่ 

แต่แล็กไม่เข้าใจแล้วทำไมแม่ของเขาถึงข้ามไปที่นั่นได้กอชเองก็ไม่รู้เหมือนกัน 

แต่หากแม่ของแล็กข้ามไปได้จริงก็คงไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่

   

“แต่ว่า…” ในขณะที่แล็กกำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ กอชได้พูดขัดขึ้นมา 

“ผมบอกแล้วไงครับว่าเรื่องของเธอไม่เกี่ยวกับผมและคงไม่สามารถช่วยเหลือเธอได้ 

เหมือนกับเพื่อนหรอกนะครับ”แล็กที่ได้ยินดังนั้นพูดตัดพ้อว่ากอชไม่สามารถเป็นเพื่อน 

กับเขาได้จริงๆเหรอและคำตอบที่เขาได้มาคือ “การส่งเธอที่เป็นจดหมาย ผมจะส่งไปแคมเบล 

อย่างปลอดภัยแน่นอน ทั้งหมดนี่เป็นงานของผมครับ”

   

“ฉันเกลียดนายทั้งผึ้งจดหมายด้วย ฉันเกลียดที่สุด!!!” แล็กตะโกนทั้งน้ำตาด้วยความเสียใจ 

กอชที่ฟังอยู่ได้ตอบไปว่าเขาก็ไม่ได้หวังให้แล็กมาชอบหรอกเพราะ นั่นไม่ใช่งานเช่นกัน 

ดังนั้นขอให้แล็กหยุดร้องและผักผ่อนร่างกายและหัวใจให้เพียงพอ 

เพราะ พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางไปยังแคมเบลรีทูสให้ทัน

   

กอชได้นอนหลับพักผ่อนก่อนเขาจะฝันเห็นถึงซิลเวตที่กำลังร้องไห้ตัวสั่นอย่างน่าสงสาร 

เด็กสาวค่อยๆหันหน้ามาทางเข้าแต่ใบหน้านั้นกลับกลายเป็นแล็กซีอิ้ง ทำให้เขาสะดุ้งตื่น 

และพบว่าแล็กกับโรด้าไม่อยู่ที่นี่พร้อมปืนกระสุนจิตของเขาที่หายไปด้วย

   

แล็กบ่นกอชตลอดทางว่าเขามันบ้าเองที่ไปเชื่อใจกอชคนบ้าอะไรเอะอะก็งานๆๆ 

แล็กหยิบปืนกระสุนจิตขึ้นมาพร้อมคิดที่จะใช้ปืนนี้ทะลวงเข้าไปให้ได้ 

ส่วนโรด้าที่เดินตามแล็กได้แต่มองไปข้างหลังหวังว่ากอชคงจะตามมาทัน 

แล็กมุ่งหน้าเดินต่อไปก่อนหยุดเดินเมื่อบริเวณนี้เขารู้สึกไม่คุ้นราวกับคนละทาง 

ในขณะนั้นเอง....

   

อยู่ดีๆพื้นที่ทีเขายืนอยู่ก็เกิดทรุดลงไปขยายเป็นบริเวณกว้างแล็กตกลงไปก่อนจะ 

ใช้แรงทั้งหมดที่มีเกาะพยุงตัวเองไว้ได้เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกัน 

แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านล่างของหลุมนี่

   

แมลงเกราะ!!!!! 

แล็กตะเกียดตะกายหนีด้วยความยากลำบากพร้อมกับความกลัวที่ถาโถมเข้ามา 

ในขณะนั้นเองแมลงเกราะที่ทองเห็นเหยื่ออันโอชะ 

มันได้ปล่อยหอกอันแข็งแรงมายังแล็กที่กรีดร้องด้วยความกลัว

     

โชคดีที่กอชโหนตัวลงโดยมีโรก้าคาบเชือกผยุงไว้จนช่วยแล็กได้ทัน 

แต่เขาเองก็ได้รับบาดเจ็บไม่ใช่น้อยกอชบอกว่ากว่าตัวบัคเคอร์จะยิงหอกอออกมาอีกครั้ง 

ต้องใช้เวลาสักพักดังนั้นขอให้แล็กเล็งปืนเอาไว้ส่วนเขาจะเหนี่ยวไกปืนเอง

   

ระหว่างที่กำลังบรรจุกระสุนกอชรู้สึกได้ถึงพลังอำพันภูติที่สูงขึ้นอย่างน่าประหลาด 

“คุโรบาริ!!!!”กระสุนจิตได้พุ่งไปยังเป้าหมายที่ได้ปล่อยหอกใส่พวกเข้าอีกระลอก 

แต่ดูเหมือนจะไร้ผล เพราะกระสุนไม่ได้โดนบริเวณข้อต่อที่เป็นจุดอ่อนของแมลงเกราะ

   

กอชบอกว่าจะให้เล็งจากจุดนี้คงทำได้ยากดังนั้นเขาต้องรอจังหวะที่บัคเคอร์ 

พุ่งหอกออกมาเพื่อที่จะได้กระโจนไปใต้ตัวมันและจัดการยิงกระสุนจิตในที่สุด 

แต่แล็กบอกว่าไม่ไหวหรอกกอชบาดเจ็บหนักไม่ใช่เหรอ

   

“ไม่เป็นไรหรอกไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะต้องส่งเธอให้ถึงแคมเบลให้ได้” 

แล็กที่ได้ฟังถึงกับน้ำตาไหล กอชที่บาดเจ็บยังพูดต่อให้แล็กสบายใจ 

“แล็กเธอน่ะคือจดหมายที่เต็มไปด้วยหัวใจ ความหวังและก็ความปรารถนา 

แม้ต้องแลกด้วยชีวิตผมก็จะส่งเธอไปถึงแคมเบลให้ได้เพราะนั่นคือหน้าที่ของ 

ผึ้งจดหมายครับ”

   

แล็กร้องไห้หนักกว่าเดิมกอชจึงต้องกระตุ้นบอกว่าเป็นลูกผู้ชายต้องเข้มแข็งเข้าไว้ 

ดังนั้นขอให้จับปืนเอาไว้ให้มั่น ณตอนนี้เอง บัคเคอร์พร้อมจะปล่อยหอกออกมาอีกครั้ง 

กอชอาศัยจังหวะนี้กระโจนลงไปพร้อมบอกให้แล็กเล็งปืนไว้

   

อีกแล้วกอชรู้สึกได้ถึงพลังอำพันภูติที่สูงขึ้น แต่คราวนี้ต่างจากครั้งที่แล้ว 

แสงสีแดงประหลาดได้ส่องสว่างขึ้นแต่แล้วเขาก็รู้ที่มาของแสงสีแดงนี้ 

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตาของแล็กจะเป็นอำพันภูติสีแดงนี่คงทำให้พลัง 

ของกระสุนจิตเพิ่มขึ้นแน่นอน แต่ระหว่างนั้นบัคเคอร์ได้โจมตีใส่พวกเขา 

ทำให้เขากับแล็กต้องแยกออกจากกันไปคนละทิศละทาง

   

กอชที่เห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีเลยบอกให้แล็กยิงใส่บัคเคอร์ไปทั้งอย่างนั้น

   

ด้วยพลังของกระสุนจิตที่กล้าแกร่งสุดท้ายแล้วบัคเคอร์ก็ได้สลายร่าง 

กลายเป็นเกร็ดที่สวยงามเหมือนกับทุกครั้งที่จัดการแมลงเกราะได้ 

ด้วยพลังของกระสุนจิตทำให้กอชและแล็กต่างได้เห็นความทรงจำซึ่งกันและกัน

     

“หินที่ตาซ้ายของลูกคือเครื่องรางนะจ๊ะเพื่อให้ลูกมีชีวิตต่อไป 

...มีชีวิตอยู่ต่อเพื่อเป็นลูกของแม่”

   

“หนูไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นเงิน พ่อ แม่ ถึงต้องเดินไม่ได้ก็ไม่เป็นไร 

...อย่าไปไหนเลยนะคะพี่ชาย”

  

กอชบาดเจ็บหนัก แล็กจึงแบกเขาไปด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี 

กอชถามว่าแล็กทำอะไรบ้าๆอีกแล้ว แล็กตอบด้วยน้ำตาว่าเขาน่ะ

คือ จดหมาย คือหัวใจและความหวังนิ! กอชที่ได้ยินดังนั้นก็ตอบไปว่า 

หัวใจของเขาก็รับรู้ได้เช่นกัน

   

กอชสะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมกับเห็นแล็กที่นั่งกุมมือเขาอยู่ข้างๆในขณะนั่นเอง 

มีคุณป้าได้เข้ามาเขาจึงถามว่าที่นี่คือที่ไหน เธอตอบไปว่าที่นี่คือแคมเบล รีทูส 

พร้อมบอกว่าแล็กแบกเขามาตั้งหลายคีล(หน่วยความยาวของระยะทางครับ) 

กอชนึกขึ้นอะไรบางอย่างได้ก่อนจะถามว่านี่คือคุณซาบรีน่าใช่มั้ยเขาจึงหยิบ 

ใบรับของให้คุณป้าช่วยประทับตราให้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

   

แต่แล้วเขาก็ถูกไล่ออกจากบ้านฐานที่คุยผิดที่ผิดเวลาทำให้ป้าซาบรีน่าเข้าใจผิด 

ว่าเขาแร้งน้ำใจ แถมโดนด่าซะเถียงไม่ออกเขาเลยจำเป็นต้องไปอย่างเลือกไม่ได้ 

กอชจึงเดินสำรวจเมืองนี้ทำให้เขาพบว่าผึ้งจดหมายไม่ได้ค่อยได้รับการต้อนรับที่ดี 

จากที่นี่สักเท่าไหร่ ออกจะรังเกียจด้วยซ้ำไป

   

กอชที่กำลังเตรียมออกจากแคมเบล รีทูสได้มาพบแล็กอีกครั้ง แล็กได้บอกว่า 

เพราะที่นี่เป็นเมืองท่าผิดกฎหมายทุกคนเลยระวังตัวกลัวเรื่องแดงออกมา 

แล็กได้มอบถุงอาหารจำนวนหนึ่งให้กับกอชพร้อมกับขอโทษแทนคุณป้าของเขา 

กับเรื่องที่เกิดขึ้นไป เพราะท่านเองก็ไม่ได้ตั้งใจ

   

“ขอบคุณครับถ้าเป็นคุณซายรีน่าละก็ เขาคงดูแลเพื่อนผมเป็นอย่างดีแน่ 

ผมสบายใจแล้วล่ะ” ถ้อยคำที่แล็กไม่คิดว่าจะได้ยินได้ออกมาจากกอช 

“เพื่อนเหรอ...”

   

“ผมส่งจดหมายเรีบร้อยแล้ว..แล็ก” กอชพูดพร้อมบอกว่าแล็กพยายามได้ดีมาก 

อดทนฝ่าฟันอุปสรรคมาได้ พวกเราร่วมมือกันผ่านพ้นสิ่งอันตรายมาต่างๆนานา 

ตอนนี้แล็กไม่ใช่จดหมาย แต่เป็นลูกผู้ชายเต็มตัวแล้ว...

“ถ้างั้น...เราก็เป็นเพื่อนกันใช่มั้ย” แล็กถามทั้งน้ำตาอันปลื้มปิติ กอชตอบว่าใช่ 

รวมถึงโรด้าก็ด้วย หลังจากนั้นทั่งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีกต่างกอด

ด้วยความเข้าใจกันและความดีใจ

   

ถึงเวลาต้องจากกันแล้วแล็กบอกว่าเรื่องตาสีแดงของเขาห้ามบอกใครเด็ดขาด 

นอกจากว่าคนๆนั้นจะเป็นคนที่ไว้ใจได้ กอชขอบคุณแล็กที่ไว้ใจเขา 

ถ้าเขาไปอาคาสึกิอาจได้เบาะแสเกี่ยวกับแม่และอีกไม่นานผึ้งจดหมายคนอื่น 

อาจจะนำจดหมายสำคัญมาส่งให้ที่นี่อีกก็เป็นได้ 

“ลาก่อนครับ....แล็ก”

 

แล็กร้องไห้ก่อนจะบอกลากอชเพื่อนคนสำคัญของเขา 

“ล่ากอนกอช....” 

“ผมน่ะ...สักวัน...ผมจะต้องเป็นผึ้งจดหมายแบบคุณให้ได้!!!”

  

5ปีต่อมา

   

“ในที่สุดก็มีโอกาสเข้าใกล้อีกนิด...คุณแม่! กอช! รอก่อนนะ 

ผมจะเป็นผึ้งจดหมายแล้วมุ่งสู่ “แสงสว่าง” ให้ได้เลย!!!” 

To Be Continue… 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

จะบอกว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้-28ตุลาคมผมคงไม่ได้มาอัพบล็อกนะครับ  

เนื่องจากไปค่ายRAC ติวโควตามช. 55+เหนื่อยกันยาว 

ดังนั้นกว่าจะได้อัพสปอลย์ตอน3คาดว่าเมะมันคงฉายไป4ตอนไปแล้ว... 

เบื่อจริงต้องมาทำอะไรย้อนหลัง- -