†††..."Compilation of Anime"...†††"

!!คำแนะนำ!!

บทความต่อไปนี้มีการสปอยล์เนื้อเรื่องเต็มสูบ

ถ้าผู้ใดไม่อยากเสียอรรถรส จงข้ามบทความนี้ไปซะ!!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Spoilตอนเก่า

สนใจย้อนอ่านตอนเก่า คลิกที่ชื่อตอนได้เลยครับ

Letter Bee ตอนที่1 จดหมายและผึ้งจดหมาย

Letter Bee ตอนที่2 เพื่อนของฉัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Spoil

“แอมเบอร์กราวด์” ดินแดนที่ถูกโอบล้อมด้วยทะเล แบ่งออกเป็น 3 เขตแดน 

คือ อาคาสึกิ เมืองหลวงที่มีดวงอาทิตย์ประดิษฐ์คอยส่องแสง  

ที่เพียงชนชั้นระดับสูงเท่านั้นที่เข้าไปอาศัยได้

เขตแดนที่2 ยูซารี่ ดินแดนสำหรับชนชั้นกลาง  

และเขตแดนที่3 โยดากะ สำหรับชนชั้นล่างที่ต้องอยู่อย่างขาดแคลน 

ระหว่างเขตแดนทั้งสามจะมีสะพานข้ามที่สร้างขึ้นพิเศษ แต่มีเพียงผู้ที่ได้รับใบอนุญาต 

จากรัฐบาลเท่านั้นที่จะข้ามไปยังอีกเขตได้

แล็ก ซีอิ้ง ยืนอยู่บนหน้าผาก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นรถม้าคันหนึ่ง 

กำลังวิ่งมาทางนี้ ระหว่างนั้นคนในเมืองแคมเบลเห็นว่ามีผึ้งจดหมากำลังมา 

จึงรีบไปบอกป้าซาบรีน่าว่ามีคนจะมารับแล็คไปแล้ว ไม่คิดจะทำอะไรมั่งเลยเหรอ 

เธอได้เพียงแค่ยิ้มน้อยๆก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต

เธอนึกถึงตอนที่เธอได้พบกับแล็กอีกครั้ง แล็กที่แบกกอชมาพร้อมกับน้ำตา 

เขาเป็นเด็กหนุ่มที่มีความพยายาม มุ่งมั่นและน่ารัก ทำให้เธอมีความสุขมาก 

เมื่อได้เลี้ยงดูเขา สำหรับเวลาห้าปีที่เธอได้อยู่กับแล็กมันช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน

ในเมืองแคมเบล การมาเยือนของผึ้งจดหมายทำให้บรรยากาศคึกคัก  

เพราะ คอนเนอร์ได้มาส่งของต่างๆจากยูซารี่มาให้ยังคนในเมือง

ทุกคนต่างขอบคุณที่ช่วยพวกเขาได้มาก คอนเนอร์บอกว่าไม่เป็นไร 

เขาเองก็ไม่นึกว่าพิซซ่าที่นี่จะอร่อยได้ขนาดนี้ ถ้ารู้คงรีบมากว่านี้แน่นอน

แล็กที่กำลังเดินมาเมื่อเห็นคอนเนอร์กับรถม้าก็ได้ฉีกยิ้มอีกครั้ง  

คอนเนอร์จึงทักทายแล็กพร้อมบอกว่า ถึงเขาจะหาม้าลากแบบสองตัวไม่ได้  

แต่นี่ก็ใช้สำหรับเดินทางได้แล้วล่ะ แล็กจึงบอกขอบคุณคอนเนอร์มากที่ช่วยเหลือเขา

ถึงเวลาที่ต้องจากกัน คนในเมืองต่างพากันมาส่งแล็กพร้อมมอบปืนให้เขาติดตัวไว้  

พวกเขาบอกกับแล็กว่าทุกคนคงเหงาแน่และนี่อาจเป็นการลากันชั่วชีวิตเลยก็ได้  

แต่แล็กบอกว่าหากเขาได้เป็นผึ้งจดหมายเมื่อไหร่ เขาจะนำจดหมายมาส่ง 

ยังเมืองแคมเบลแทนคอนเนอร์แน่นอน

แล็กที่เห็นป้าซาบรีน่าที่กำลังเดินมาหาก็วิ่งกระโดดสวมกอดพร้อมขอบคุณ 

สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา เขารู้สึกรักเธอไม่ต่างไปจากแม่แท้ๆเขาเลย  

ป้าซาบรีน่าหยิบผ้าพันคอมาใส่ให้แล็ก มันคือผ้าพันคอของกอชนั่นเอง

ซาบรีน่าบอกกับแล็กว่าหากเขาได้เจอกับกอชอีกครั้ง ฝากคำขอบคุณไปให้ด้วย 

ที่ได้มอบชีวิตใหม่กับเธออีกครั้ง ขอบคุณมากสำหรับจดหมายที่มีค่าฉบับนี้ 

หยดน้ำตาของเธอได้ไหลหยดลงมาหระทบแก้มของแล็ก

แล็กเริ่มร้องไห้อีกครั้งเมื่อได้ยินสิ่งที่ซาบรีน่าพูด เธอบอกว่าสงสัยจะติดเชื้อขี้แย 

จากแล็กมาแน่ๆ ทั้งสองต่างสวมกอดกันแน่น ซาบรีน่าอวยพร 

ขอให้แล็กเจอแม่แท้ๆของเขาเร็วๆและเป็นผึ้งจดหมายให้ได้

แล็กกับคอนเนอร์เดินทางออกจากแคมเบล ระหว่างนั้นได้มีเกสรดอกไม้ตกลงมา 

คอนเนอร์พูดออกมาว่าแถวนี้มีเกสรดอกไม้ตกเยอะจริงๆ แล็กจึงบอกไปว่านี่คือ 

เกสรดอกทิป...มันทำให้แล็กนึกถึงกอชขึ้นมาก่อนจะปาดน้ำตาทิ้ง 

“รอก่อนนะครับแม่...กอช ผมน่ะ...จะเป็นผึ้งจดหมายที่ยอดเยี่ยมและ 

จะไปพบทั้งสองคนให้ได้”

ระหว่างการเดินทางคอนเนอร์ได้พูดถึงรถไฟพิเศษที่วิ่งมาถึงโยดากะ แล็กเลยสงสัย 

ว่ากอชจะรู้เรื่องนี้รึเปล่า คอนเนอร์เลยถามว่าที่ผ่านมาไม่มีจดหมาย 

จากกอชมามั่งเลยเหรอ แล็กตอบไปว่าไม่มีหรอก กอชคงจะยุ่งวุ่นวายที่อาคาสึกิ  

แถมต้องหาทางรักษาขาของซิลเวต ที่สำคัญเขามุ่งมั่นที่จะเป็นเฮดบีให้ได้ด้วย

เมื่อมาถึงสถานีเหมืองถ่านหินไอโทน คอนเนอร์ได้ถามหาดิงโก้ของแล็ก 

แล็กบอกว่าหมาที่เข้าฝึกอยู่มันไม่ค่อยยอมเชื่อฟังเท่าไหร่ คอนเนอร์

เลยบอกแล็กว่าที่เป็นแบบนี้ เพราะ แล็กน่ะอ่อนโยน อ่อนหัด ใจดีเกินไป  

ถ้าหากคิดจะเป็นผึ้งจดหมายล่ะก็จะต้องมีความเข้มงวดด้วย

ที่สำคัญการที่มีดิงโก้เป็นส่วนหนึ่งของความสามารถ ดังนั้นจึงมีผลต่อการสมัคร

แต่เรื่องนั่นคงต้องเอาไว้ก่อนบางทีความอ่อนโยนอาจจะเป็นข้อพิเศษของแล็กก็ได้  

ระหว่างเดินทางไปขึ้นรถไฟแล็กเลยถามถึงดิงโก้ว่าจะเป็นต้องเป็นหมารึเปล่า 

 คอนเนอร์บอกว่าไม่จำเป็น อาจจะเป็นสิงโตหรือคนก็ยังได้เลย

“สุดท้ายอย่างผมน่ะ...” แล็กหยุดพูดกลางคันเมื่อเขาเหยียบเขากับเศษรูปปั้นที่ตกลงมา 

เขามองไปยังที่วางรูปปั้นที่มีเด็กผู้หญิงผมทองตาสีฟ้านั่งกอดเข่า

พลางจ้องมองเขาตอบโดยไม่กระพริบตา

คอนเนอร์ที่เห็นแล็กหยุดยิ่งเลยถามไปว่ามีอะไรรึเปล่า แล็กที่ตกใจเลยเผลอพูด 

ออกไปว่า “ขอโทษที่ผมแอบดูตอนเข้าห้องน้ำครับ!!!” คอนเนอร์ที่เห็นเด็กผู้หญิง 

เลยบอกแล็กว่าใช่ซะที่ไหนกัน เด็กคนนี้คือจดหมายที่ฝากไว้กับสถานี 

สงสัยเธอคงจะกลัวเลยมุดเข้าไปอยู่ในนี้

คอนเนอร์บอกแล็กไปว่าเด็กคนนี้แอบติดกับของที่มาส่งตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแล้ว 

แล็กเลยพูดว่าเด็กนี่คือจดหมายอย่างงั้นเหรอ คอนเนอร์ตอบว่าใช่ 

แต่แสตมป์ไม่พอค่าส่งที่ส่งก็บอกไว้ไม่ชัดเจน ใบกำกับก็บกบกพร่อง 

เลยนับเธอเป็นจดหมายไม่ได้

แล็กเลยถามว่าเท่ากับส่งเธอไม่ได้สินะ คอนเนอร์เลยบอกว่าจะส่งคืนก็ไม่ได้ 

เลยฝากไว้ที่นี่ระยะหนึ่งก่อนจะกำจัดจดหมายทิ้ง แล็กที่ได้ยินถึงกับตกใจ 

คอนเนอร์เลยบอกว่ามันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นก็แค่ปล่อยเธอให้เป็นอิสระ 

ดังนั้นแล็กไม่ต้องกังวลให้มาก แต่ตอนนี้จะถึงเวลาขึ้นรถไฟแล้ว

แล็กรู้สึกว่าเด็กคนนี้เหมือนกับตัวเขาเองไม่มีผิด เขาแนะนำตัวเองกับเด็กสาว  

คอนเนอร์ที่เห็นดังนั้นเลยบอกว่าผึ้งจดหมายจะส่งจดหมายที่ไม่ชัดเจนแบบนั้นไม่ได้  

เพราะ ถือว่าเป็นการผิดกฎ...เสียงระฆังดังขึ้นเตือนว่ารถไฟจะออก 

คอนเนอร์เลยลากแล็กขึ้นรถไฟไปอย่างรีบเร่ง

แล็กเมื่อนั่งบนรถไฟที่เตรียมตัวออก เขาถามว่าระยะจากที่นี่ไปเลิฟซัมวันดาวน์ 

วันเดียวคงจะถึง คอนเนอร์ที่ได้ยินเลยถามว่าแล็กจะทำอะไรกันแน่ แล็กเลยบอก 

ว่าถ้าอย่างนั้นเขาคงไปสอบสัมภาษณ์ทันเวลา คอนเนอร์เลยถามว่าแล็กคิด 

จะไปส่งเด็กคนนั้นรึไง

แล็กบอกว่าเขายังไม่ใช่ผึ้งจดหมายที่สำคัญเธอคนนั้นเหมือนกับเขาในอดีตมาก 

หากกอชทิ้งเขาไว้ตรงนั้นละก็...พอคิดแบบนั้นเขาก็ทิ้งเด็กคนนี้ไม่ได้ 

เขาจึงขอร้องคอนเนอร์ ให้เขาไปส่งเด็กคนนั้นเถอะ...เสียงรถไฟที่กำลังจะเดิน 

ทางไปยังเมืองคิริเอประกาศอีกครั้ง แล็กเลยรีบวิ่งออกไป

แต่ก็ถูกคอนเนอร์รั้งไว้

คอนเนอร์เขียนอะไรสักอย่างลงในกระดาษ เขาบอกให้แล็กส่งนี้ให้นายสถานี 

คงไม่เป็นไรแน่พร้อมกับยื่นในอนุญาตข้ามไปยูซารี่สำหรับแล็กพร้อมดิงโก้หนึ่งตัวให้ 

แต่เขาบอกว่าแล็กคนขึ้นรฟไฟมันทันแน่ แล็กดีใจมากก่อนจะกอดคอนเนอร์

เขาย้ำกับแล็กว่าต้องไปให้ทันสัมภาษณ์ แล็กขอบคุณคอนเนอร์มาก 

คอนเนอร์ยิ้มพลางคิดในใจว่าความอ่อนโยนหรือข้อดีของแล็กจริงๆ 

แต่แล้วก็มีกระดาษปลิวมาปิดหน้าเขา คอนเนอร์ดึงออกมาก่อนจะอ่าน 

“บ้านแสดงของแปลก...เลิฟซัมวันดาวน์...”

แล็กออกมาจากเมืองก่อนจะพูดกับเด็กสาวว่าเขาจะพาเธอไปส่ง 

เลยแนะนำชื่อของตัวเองพร้อมถามว่าเธอชื่ออะไร เด็กสาวตอบไปว่าเธอชื่อมากะ 

แล็กเลยบอกว่านี่เป็นชื่อที่ดีมากเลยล่ะ

“เจนนี่ แครอล ซูซาน อลิซาเบธ เคอร์รี่ จินมี่ แอ๊บบี้...ยังมีอีดเยอะเลยล่ะ” 

แล็กเลยถามว่าชื่อจริงของเธอชื่อะไร เธอตอบไปว่าไม่มี แล็กเลยคิดว่า 

เพราะ เธอเป็นเด็กกำพร้าถูกส่งไปยังสถานรับเลี้ยงหลายแห่งเลยมีหลายชื่อ

แล็กเลยตั้งชื่อให้เธอใหม่ว่า “นิช” ที่แปลว่าซอกแคบๆ เหมือนกับสถานที่ที่ 

เขาเจอเธอครั้งแรก แต่ที่จริงแปลว่ารูปปั้นพระแม่หรือสถานที่ที่ประดักดอบไม้ 

เขาเลยถามว่าชื่อนี้เป็นยังไง

เธอบอกว่าไม่เอาเด็ดขาด แล็กถึงกับน้ำตาเล็ด...บรรยากาศรอบข้าง 

เริ่มปกคลุมไปด้วยหมอก แต่แล็กบอกว่าเมืองที่เชื่อมต่อมายังเหมืองถ่านหินคง 

ไม่มีอันตรายหรอก.....!!!

แต่แล้วก็มีแมลงเกราะโผล่ออกมา แล็กตกใจจนหาปืนของเขาไม่เจอ  

เด็กสาวเลยจัดการลงอย่างง่ายดาย พร้อมบอกว่าแล็กนี่อ่อนแอจริงๆ 

แล็กถึงกับตะลึงกับภาพที่ได้เห็นเมื่อครู่

ทั้งสองออกเดินทางกันต่อ แล็กรู้สึกขายหน้ากับแค่งูหินตัวเดียวเขายังตกใจ 

แล็กมองเด็กสาวกระโดดโลดโผนไปมา ทำให้แล็กอดคิดไม่ได้ว่า 

สงสัยเด็กคนนี้เป็นเด็กผู้ชายรึเปล่า

ทั้งสองเดินทางมาถึงแม่น้ำแล็กเลยบอกให้เธอล้างหน้าสักหน่อย

เด็กสาวกระโดดข้ามหัวเข้าไป ทำให้ข้อสงสัยของแล็กกระจ่างในที่สุด

....“เด็กผู้หญิงจริงๆด้วย” แล็กพูดพร้อมใบหน้าแดงกล่ำด้วยความเขินอาย

แล็กจัดการเช็ดหน้าให้เด็กสาว เธอบอกว่าพอได้แล้ว แต่แล็กเห็นว่ายังสกปรกอยู่

เส้นผมสีทองยาวทำให้แล็กรู้สึกประหลาดใจมากเลยถามออกไปว่านี่คือผมจริงๆเหรอ  

เมื่อเช็ดหน้าจนสะอาดแล็กเลยหยิบกางเกงออกมาจากกระเป๋าของเขา

เด็กสาวเห็นดังนั้นเลยกระโดดขึ้นไปอยู่บนโขดหินสูง แล็กเรียกให้เธอลงมาใส่กางเกง 

แต่เธอตอบไปว่าไม่ต้องการ เพราะ ไม่จำเป็น แต่แล็กบอกว่าเป็นเด็กผู้หญิง 

ยังไงก็ต้องใส่ เธอบอกว่าถึงแล็กจะไม่ใช่คนทำอะไรไม่ดี แต่ว่าไอ้นั่นน่ะ ไม่เอาเด็ดขาด

“ทำอะไรไม่ดี..” แล็กเลยพูดต่อไปว่าจากนี้ไปเธอคงต้องใช้ชีวิตในที่ที่ไม่รู้จัก 

แต่ครั้งต่อไปเธอจะได้รับความรักจากคนอื่นแน่ๆ แม้เธอจะเป็นเด็กดีแค่ไหน 

แต่มีคนมาเห็นแบบนั้นต้องเข้าใจเธอผิดแน่ๆ อุตส่าห์เป็นคนสวยแท้ๆ

เมื่อเธอได้ยินแล็กชมว่าสวย เธอจึงกระโดดลงมาพร้อมถามว่าแล็กชมเธอใช่มั้ย 

แล็กที่ดูมึนงงอยู่เลยบอกว่าใช่ เธอหน้าแดงด้วยความอายก่อนจะกระโดดขึ้น 

สวมใส่กางเกงตัวที่แล็กถือไว้แต่โดยดี

“แล็ก ซีอิ้ง เธอเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้ฉันยอมใส่กางเกงในได้” 

แล็กหัวเราะออกมาเมื่อได้ยิน เด็กสาวมองเห็นแผลของแล็ก เขาเลยบอกว่า 

เศษหินคงกระเด็นมาโดนเขาตอนเธอกระโดดลงมา แต่ไม่ต้องเป็นห่วง 

แล็กเลียแผลของตัวเอง เธอเลยถามว่าเวลาเจ็บก็เลียแผลเหมือนกันเหรอ 

แล็กไม่ทันได้ตอบเด็กสาวก็กระโดดไปยังโขดหินสูงอีกครั้ง

“เรียกฉันว่า นิช สิแล็ก...” เมื่อได้ยินดังนั้นแล็กถึงกับยิ้มออก 

ก่อนจะบอกว่าเรามาเดินทางไปให้ถึงที่หมายกันเถอะ! นิช!! 

To Be Continue… 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

กลับมาแล้วว!! กลับมาจากค่ายติวก็เปิดเรียนไม่ให้พักหายใจกันเลยจริงๆ 

ตอนนี้หอสมุดออกซัปถึงตอน4แล้ว เดี๋ยวตอนที่5 จิ๊กกี้ เพบเพอร์จะออกโรงสักที 

ยังไงจะรีบพิมพ์สปอยล์ตอน4ให้เร็วที่สุดนะครับ