†††..."Compilation of Anime"...†††"

!!คำแนะนำ!!

บทความต่อไปนี้มีการสปอยล์เนื้อเรื่องเต็มสูบ

ถ้าผู้ใดไม่อยากเสียอรรถรส จงข้ามบทความนี้ไปซะ!!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Spoilตอนเก่า

สนใจย้อนอ่านตอนเก่า คลิกที่ชื่อตอนได้เลยครับ

Letter Bee ตอนที่1 จดหมายและผึ้งจดหมาย

Letter Bee ตอนที่2 เพื่อนของฉัน

Letter Bee ตอนที่3 เด็กหนุ่มขี้แย เด็กสาวจดหมาย

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Spoil

     

แล็กกับนิชเดินทางมาถึงเมืองเร็นท์ บรรยากาศในเมืองเต็มไปด้วยผู้คนที่สัญจรไปมา 

“เลิฟ ซัมวันดาวน์…..” แล็กพยายามมองหาสถานที่ดังกล่าวก่อนจะมองเห็น 

เต็นท์หลังใหญ่อยู่สุดปลายทาง เขาจึงเดินเข้าไปจนเจอผู้ชายคนนึง

   

แล็กถามว่านี่ที่คือเลิฟซัมวันดาวน์ใช่รึเปล่า ชายคนนั้นตอบว่าใช่ด้วยใบหน้าไม่ใส่ใจ 

แล็กจึงบอกว่าเขามาส่งจดหมายเห็นมีที่อยู่เขียนถึงที่นี่เอาไว้ 

“อะไรนะ! เธอว่าจดหมายอย่างนั้นเหรอ!?” ชายคนนั้นพูดเสียงดัง 

ทำเอาแล็กถึงกับผงะก่อนจะตอบว่าเป็นจดหมาย ชายคนนั้นจึงบอกให้แล็กรอที่นี่ก่อน

   

นิชมองไปรอบๆก่อนจะสูดดมกลิ่นแถวบริเวณนี้ เธอวิ่งเข้าไปในเต็นท์ 

แล็กร้องเตือนแต่ก็ไม่เป็นผล เขาจึงวิ่งตามเธอเข้าไปก่อนจะเห็นกรงสัตว์มากมาย 

“ถ้าฉันมีดิงโก้แบบนี้ล่ะก็...” นิชที่ได้ยินแล็กพูดถึงดิงโก้เลยถามว่ามันคืออะไร 

แลกจึงอธิบายว่าดิงโก้ก็คือคู่หูของผึ้งจดหมาย อย่างหมาของผู้ชายตัวอ้วนๆ 

ที่เจอที่สถานียังไงล่ะ(หมายถึงคอนเนอร์)

   

แล็กยังอธิบายเพิ่มว่าดิงโก้ไม่จำเป็นต้องเป็นหมาอย่างเดียวก็ได้ อาจจะเป็น 

สัตว์อย่างอื่นที่เราฝึกได้หรือแม้จะเป็นมนุษย์ก็สามารถนำมาเป็นดิงโก้ได้เหมือนกัน  

นิชเงียบที่ไปแล็กงเกตถึงความผิดปกติได้

   

เมื่อแล็กมองเห็นสัตว์ตัวอื่นภายในกรง เขาก็ต้องแปลกใจที่สัตว์เหล่านั้น 

ล้วนมีบาดแผลตามตัว แต่แล้วชายหนุ่มคนนั้นก็กลับมาอีกครั้ง 

พร้อมถามว่าแล็กกำลังทำอะไร แล็กขอโทษขอโพย 

ก่อนจะบอกว่าเขาแค่ต้องการดูสัตว์เหล่านี้เฉยๆ แต่ชายคนนั้นกลับบอกว่า 

แล็กคงคิดจะขโมยสัตว์พวกนี้ไปสินะ ไอ้เด็กเหลือขอ

   

เขาฟาดแส้มาทำเอาแล็กล้มไปที่พื้น โชคดีที่มีชายแก่แต่งตัวประหลาดคนนึง 

วิ่งเข้ามาพร้อมถามว่าเขาคือผึ้งจดหมายสินะแล้วเด็กสาวข้างๆคือของที่ส่งมาใช่รึเปล่า 

ชายหนุ่มที่ทำท่าเหมือนนึกอะไรได้ ก่อนจะขอดูแขนของนิช  

แต่ถูกสลัดทิ้งจนชายหนุ่มตกใจ

   

“ส่วนแขนเป็นของจริงแน่ครับ” ชายหนุ่มกระซิบกระซาบกับชายแก่ด้วยทาทีมีพิรุธ 

ชายแก่บอกขอบคุณแล็กมากสำหรับจดหมายเห็นมาส่งช้าเลยเป็นห่วงนิดหน่อย 

แล็กเลยบอกว่าใบกำกับมีปัญหาเขาเลยมาส่งจดหมายแทนผึ้งจดหมาย 

ชายแก่บอกไม่เป็นไร ขอแค่ของมาส่งก็พอแล้ว ทำงานได้ดีมาก

   

ชายแก่ให้เงินทิปแก่แล็กก่อนจะบอกขอบคุณมาก แล็กที่ค่อยๆเห็นนิช 

เดินจากไปเขาเลยเรียกชื่อเธออีกครั้ง “ขอบคุณมาก ลาก่อน.....แล็ก” 

นิชค่อยๆเดินจากเขาไปพร้อมกับชายทั้งสอง 

“นิช...”

   

ระหว่างเดินทางกลับ แล็กรู้สึกกังวลเกี่ยวกับนิชไม่น้อย แต่เขาเองก็ต้องรีบไป 

ยูซารี่เช่นกัน แล็กจึงทบทวนเส้นทางไปยูซารี่ โดนเขาต้องผ่านป่าบร็อกโคลี่ 

และขึ้นหน้าไปยังที่อาศัยของแมลงเกราะ แต่แล้วแล็กก็ต้องร้องเหมือนนึกอะไรออก 

ว่าเขาลืมให้พวกนั้นเซ็นใบรับของ เขาจึงเดินกลับไปอีกครั้ง

  

ระหว่างนั้นมีชายสองคนเห็นแล็กเข้า จึงเข้าไปถามว่าเขามาจากเมืองเร็นท์รึเปล่า 

แล็กตอบว่าใช่ ชายคนนั้นเลยถามอีกว่าแล็กมาที่บ้านแสดงของแปลก 

เลิฟซัมวันดาวน์ที่ทางเข้าเมืองใช่มั้ย

   

“แสดงของแปลก…” แล็กทวนประโยคนี้ในใจก่อนจะบอกว่างั้นที่นั่นก็คือ 

แต่ชายคนนั้นขัดขึ้นซะก่อนว่าเขาเห็นใบปลิวเลยเดินทางมาจากเมืองถ่านหิน 

เขาส่งใบปลิวนั่นให้กับแล็กที่เปิดอ่านได้ใจความว่า

   

“บ้านแสดงของแปลก เลิฟซัมวันดาวน์ เปิดให้ทุกคนเข้าชมแล้ว 

หญิงสาวที่ได้รับเลือดของ “มากะ” สิ่งมีชีวิตในตำนานเข้าไป ได้ให้กำเนิด 

เด็กต้องสาปที่มีร่ายกายเป็นดาบสีทอง”

   

ชายคนนั้นอธิบายว่า มากะรูปร่างคล้ายมังกร มีแผงคอสีทองและนัยน์ตาสีน้ำทะเล  

นิสัยดุร้าย เขาได้ยินมาว่ามากะเป็นสิ่งที่เคารพของคนตอนเหนือ  

แต่ยังไม่มีใครเคยเห็นมากะเลยแม้แต่คนเดียว

   

แล็กนึกถึงภาพของสัตว์ที่บาดเจ็บทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง 

เขาจึงบอกขอโทษชายทั้งสองว่าเขาคงต้องขอยืมอูฐ(ขโมยนั่นแหละ)

   

ทางด้านเลิฟซัมวันดาวน์ ชายหนุ่มได้เอาไม้แหย่เข้าไปในกรงที่นิชนั่งอยู่ 

หวังจะให้เธอจะแสดงดาบสีทองออกมา แต่ก็ไม่มีปฏิกิยาโต้ตอบเลยสักนิด 

เขาจังลังเลว่าบางทีเธออาจจะเป็นแค่มนุษย์ดัดแปลง แต่ชายแก่บอกนี่น่ะ 

ของจริงแน่นอน คิดว่าเสียงตังค์ซื้อไปเท่าไหร่กัน

   

“มากะจัง...” ชายแก่เรียกนิชก่อนจะบอกว่าพรุ่งนี้จะมีแขกมากมายมาดูการแสดง 

ช่วงแสดงดาบสีทองให้ดูก่อนจะได้รึเปล่า 

“นิช...” นิชลุกยืนพร้อมกับสิงสาราสัตว์ที่ส่งเสียงร้องดัง 

ทำเอาชายแก่รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง “นี่มัน...อะไรกัน”

   

ทางด้านของแล็ก เขากำลังมุ่งหน้าด้วยความเร่งรีบ 

“นิช...”

   

“อย่าเข้าใจผิดนะ ชื่อของฉันน่ะ...นิชต่างหากล่ะ!” นิชลุกขึ้นพร้อมกับกางเกง 

ของแล็ก ชายแก่เห็นดังนั้นถึงกับโวยวายว่าทำไมมากะถึงได้ใส่กางเกงตัว 

บะเริ่มเทิ่มดูน่าเกลียดแบบนี้ ชายหนุ่มจึงบอกว่าเธอไม่ยอมถอด

   

“การสั่งสอนสัตว์ให้เชื่อฟัง ต้องให้รับรู้ถึงความหวาดกลัวตอนที่กำลังจะตายซะก่อน” 

ชายแก่พูดก่อนจะขว้างมีดในใส่นิช แต่แล้วทุกคนก็ต้องตะลึง 

เมื่อนิชแสดงดาบสีทองออกมาให้เห็น ชายแก่ดีใจมาก เขาจึงคิดจะเก็บเงิน 

จากผู้เข้าชมเยอะๆ

   

นิชที่ไม่พอใจในการกระทำของชายแก่ เธอได้ทลายกรงออกมาพร้อมกับ 

กรงของเหล่าสัตว์ต่างๆด้วย นิชหันหลับมามองหน้าชายทั้งสองอีกครั้ง 

ก่อนจะใช้ดาบสีทองทำลายเต็นท์ของเลิฟซัมวันดาวน์จนพังไม่มีชิ้นดี

   

เป็นจังหวะเดียวกับแล็กที่มาถึงเลิฟซัมวันดาวน์พอดี เขาเห็นนิชหนีออกมา 

ในขณะเดียวกันชายแก่ที่หนีรอดออกมาจากเต็นท์ที่พังทลายได้หวุดหวิด 

ก็ได้ขอร้องแล็กให้ช่วยตามจับนิชให้เขาหน่อย เขาพร้อมที่จะให้เงินแก่แล็ก

   

แล็กบอกกับชายแค่ว่าเขาขอคืนเงินทิปที่ได้มาตอนแรกให้ ชายแก่ที่ได้ฟังดังนั้น 

ถึงกับเป็นลมล้มกองไปกับพื้น แล็กรีบตามนิชไป เพราะ ทางที่นิชกำลังมุ่งหน้าไปนั้น 

คือ ป่าบร็อกโคลี่ที่อยู่อาศัยของแมลงเกราะ

   

นิชเข้ามายังป่าบร็อกโคลี่ เธอเจอสัตว์ที่ตามมาจากเลิฟซัมวันดาวน์  

แต่แล้วมันก็หนีไปเมื่อแมลงเกราะฟอร์โรเซสมาเยือน ด้านแล็กในที่สุด 

เขาก็ตามหานิชที่กำลังเผชิญหน้ากับแมลงเกราะจนเจอ แล็กบอกให้นิชรีบหนีไป

   

นิชถามว่าทำไมแล็กถึงมาอยู่ที่ได้ แล็กหยิบปืนออกมาก่อนจะยิงไปที่แมลงเกราะ 

แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล แมลงเกราะไม่ได้รับความเสียหายอะไรเลย 

แล็กนึกถึงตอนที่เขายิงกระสุนจิตออกไปครั้งแรก เขาจึงพยายามลองอีกครั้ง 

แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ดี ส่วนแมลงเกราะฟอร์โรเซสได้ทำการโจมตีมาที่นิช 

แล็กตะโกนบอกให้นิชรีบหนีออกมา

   

นิชกระโดดขึ้นไปก่อนจะใช้ดาบสีทองตัดคอของแมลงเกราะฟอร์โรเซสขาด 

กระเด็นหล่นมายังพื้น ก่อนจะถามว่าแล็กมาทำอะไรที่นี่ แล็กที่เห็นแมลงเกราะ 

ยังเคลื่อนไหนอยู่ก็ต้องตกใจ สงสัยจะมีวีธีเดียวเท่านั้นที่กำจัดแมลงเกราะได้ 

คือใช้ปืนกระสุนจิตเท่านั้น

    

แมลงแกราะโจมตีพวกเขาอีกครั้ง แล็กกระโดดเข้าไปอุ้มนิชออกมา 

เธอมีบาดแผลบริเวณหัวจนเลือดออก แล็กหันไปยิงปืนใส่แมลงเกราะหลายนัด 

แต่ก็ไม่มีแม้แต่กระสุนออกมา

   

“ดีใจจัง ที่ได้เจอแล็กอีกครั้ง…”  

แล็กรู้สึกโกรธที่ช่วยอะไรนิชไม่ได้ แต่แล้วตาซ้ายของเขากลับกลายเป็น 

อำพันภูติอีกครั้ง แล็กจัดการยิงปืนกระสุนจิตใส่แมลงเกราะฟอร์โรเซส 

จนร่างกายของมันสลายกลายเป็นเกร็ดหิมะในที่สุด

   

นิชลุกขึ้นมาพร้อมกับเห็นเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างสวยงาม ทำให้นิช 

ได้เห็นเศษเสี้ยวความทรงจำของแล็กเกี่ยวกับกอช คนในเมืองแคมเบล 

แม่ของเขารวมถึงฉากที่นิชบอกลาแล็กไป

   

“นิช…” แล็กฟื้นขึ้นมาก่อนจะร้องไห้ที่เห็นนิชปลอดภัย นิชมองแล็กก่อนจะก้มลงไป 

เลียแผลของเขา แล็กจั๊กจี้เลยบอกให้นิชหยุด แต่นิชบอกว่าถ้าเลียแล้วแผล 

จะหายเร็วขึ้น เพราะ เธอทำแบบนี้กับตัวเองมาตลอด

   

“ที่เลียแผลให้ ที่ยอมใส่กางเกงในแบบนี้ มีนายเป็นคนแรกนี่ล่ะ...แล็ก 

และถ้าคำว่าลาก่อนทำให้แล็กเสียใจ นิชก็จะอยู่ข้างๆแล็กเอง”

 

“คำว่าลาก่อน ทำให้แล็กเสียใจรึเปล่า” นิชถามแล็กที่ค่อยๆยิ้มรับ 

“นั่นสินะ รู้สึกเสียใจมากเลยล่ะ” นิชเองก็ยิ้มตอบรับแล็กเช่นกัน 

 

ทั้งสองเดินออกมาจากป่าบร็อกโคลี่ แล็กบอกว่าเขาต้องมุ่งหน้าไปยังยูซารี่ 

เพื่อที่จะได้เป็นผึ้งจดหมาย แต่แล้วก็มีอะไรบางอย่างตามพวกเขามา 

แล็กจำได้ว่ามันคือตัวที่อยู่ในเลิฟซัมวันดาวน์

   

มันกระโดดขึ้นมาอยู่บนหัวนิช แล็กเลยทักว่าสงสัยมันจะชอบนิชแน่เลย 

นิชบอกว่ามันชื่อสเต๊ก แล็กสงสัยว่าทำไมถึงชื่อว่าสเต๊ก นิชบอกว่า 

ถ้าไม่ย่างซะก่อนรสชาติจะไม่อร่อย แล็กตกใจมากบอกว่าจะกินมันจริงๆเหรอ 

ล้อเล่นรึเปล่า

   

แล็กอุ้มเจ้าสเต๊กขึ้นมาก่อนจะพินิจพิเคราะห์ว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทไหนกันแน่ 

นิชบอกแล็กให้ระวังจะโดนงั่มเอา สเต๊กอ้าปากกว้างทำเอาแล็กถึงกับตกใจ 

ปล่อยมันลงที่พื้น ทำให้เขาเห็นว่าช่วงปากของมันกว้างไปถึงลำตัว

   

“ขอโทษนะ นิช” แล็กขอโทษนิชที่ทำให้เธอต้องไปอยู่ที่นั่น นิชบอกว่า 

มันก็เป็นแบบนี้เสมอนั่นแหละ เธอยังถามต่อไปว่าทำแบบนี้ถือว่าแล็กทำงาน 

พลาดรึเปล่า แล็กเลยชี้ไปยังใบกำกับที่ไม่ชัดเจน แถมไม่ได้เซ็นรับของ 

ดังนั้นนิชก็จะเป็นนิชที่ไม่ใช่จดหมายแล้ว

   

นิชกระโดดขึ้นไปบนโขดหินก่อนจะถามว่าทางไปยูซารี่คือทางนี้ใช่รึเปล่า 

แล็กดูงงกับการกระทำของนิชเล็กน้อย 

“ไม่ใช่นิชเฉยๆ แล็กจะเป็นผึ้งจดหมายก็ต้องมีดิงโก้ 

ดังนั้น นิชน่ะเป็นนิชที่เป็นดิงโก้ของแล็กแล้ว!”

   

“เธอบอกว่าจะเป็นดิงโก้ให้ฉันเหรอ นิช?” นิชเลยตอบแล็กไปว่า 

แล็กเคยพูดว่าหากใครแข็งแกร่งคนนั้นก็สามารถเป็นดิงโก้ได้ ดังนั้นไม่ต้องกังวล 

เพราะ แล็กนั่นอ่อนแอ ส่วนเธอนั่นแข็งแกร่ง แล็กถอนหายใจเบาๆ 

“ไปกันเถอะ แล็ก!!” 

To Be Continue… 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

เขียนทันสักที เดี๋ยวตอน5ก็จะฉายแล้ว คาดว่าคงได้ลงสปอยล์